Szamanka od umarlaków

Szamanka od umarlaków pióra Martyny Raduchowskiej

W każdej rodzinie zdarza się czarna owca. Osiemnastoletnia Ida Brzezińska jest tego najlepszym przykładem. Jako potomkini wielkiego rodu czarodziejów sama nie posiada czarodziejskiego talentu, a na dodatek traktuję magię jako stek bzdur i buntuje się przeciw rodzinnej tradycji. Jedyne, o czym marzy dziewczyna, to spokojne życie: wymarzone studia psychologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim, mieszkanie w akademiku, poznawanie świata… Niestety przeszkadzają jej w tym pojawiające się ni stąd ni zowąd trupy. Widzenie zmarłych i przewidywanie śmierci ludzi żyjących to magiczny dar, długo poszukiwany przez rodziców Idy. Nie jest łatwo być medium… a dodatkowo Ida ma prawdziwego Pecha! A może to Pech ma Idę?

Rzadko kiedy czytuję coś co zostało oryginalnie napisane w języku polskim. Jednak ten cykl chodził za mną dość długo, aż doczekał się swojej kolejki. Na początku denerwowała mnie sama postać Idy, zbuntowana, podejmująca głupie decyzje i pakująca się w tarapaty. Aż w końcu uświadomiłam sobie, że wcale w tym wieku nie byłam mądrzejsza. Potem moja irytacja przeniosła się na postać Tekli, a w zasadzie jej sposób bycia i wysławiania się, jednak i to przez krótki moment, mimo bycia jaka jest też nie pokazała się taka jednowymiarowa i na wskroś... Zołzowata. Z drugiej strony nie mogłam się oderwać od historii, wyczekiwałam jak bardzo autorka skomplikuje życie Szamance i co się wydarzy dalej. No i warto tu także wspomnieć o niektórych tekstach i czarnym humorze, nadającym całej opowieści odpowiedniego klimatu. Dla mnie jak najbardziej na plus. Ale jak zawsze to tylko moja subiektywna opinia. Zapraszam do lektury